شبیه بود به شهری که هفت زندان داشت

که هفت روز به هر هفته اشکریزان داشت

هنوز زخمی یک جفت چشم بود و هنوز

نفس نفس، نفس عشق در رگش جان داشت

اگرچه زندگی اش را به عشق باخته بود

به دست آخر خود در قمار ایمان داشت

فقط به خاطر یک شعر، یک سروده شدن

تبی شبیه تب لحظه های باران داشت

زنی که در تب و تاب خدا و عشق و جنون

به عشق مثل خدای ندیده ایمان داشت

تو شهروند منی شهر عشق من تن توست

قوام کشور من چشم های روشن توست

نشسته یوسف تقدیر من در این زندان

برای فتح تو محتاج خواب دیدن توست

بیا که بارش من بیش از این خطر نکند

شکسته کشتی من در تب پریدن توست

قبول کن که جهان هم به بودنت بند است

تمام فلسفه آغازش از شکفتن توست

طلای شعر چه ارزد در این فراوانی

«تمام شهر خریدار قلب آهن توست»*

* این مصرع را از علیرضا بدیع وام گرفته ام

هر روز در بیداری ام آلوده ی خوابم
حتی برای لحظه ای از عشق بی تابم
مانند یک تصویر تنها سینه دیوار
در حسرت آرامش دستان یک قابم
این روزها در راه رفتن های بی مورد
بایک پک سیگار بر تو دست می یابم
شاید برای سرنوشتم روز تاریکی ست
شب ها که با یاد تو در پهنای غرقابم
بانو! صدایم کن که بی موج صدای تو
در پنجه های مرگ مثل آب مردابم

شک می کنم به قافیه شک می کنم به من

شک می کنم به فاصله شک می کنم به زن

بودن حکایتی است که در بند بودن است

شک می کنم به بودن و باشیدن و شدن

حتی هنوز هم تب و تاب زمان پر است

از متن کهنه ی سفر من به سوی تن

این شعر می رود که مبدل شود به شا...

شاید فقط کپی جهت منتشر شدن

دیگر من و تو و هگل و کانت و فلسفه

 بیرون نمی رویم برای قدم زدن

باشد تمام می کنم این شعر نغز را

اصلا به من نیامده از شعر دم زدن

وقتی که عشقی با خودت همراه داری

یک سفره رنگین از اشک و آه داری

باید برای خون دل آماده باشی

وقتی که یاری خودسر و خودخواه داری

دیوانگی حتما برایت آشنا هست

وقتی که هرشب حرف ها با ماه داری

دیگر برایت خانه مفهومی ندارد

چون قلبی از فرط جنون گمراه داری

دوست داشتنت
حرام اگر باشد
من
گنهکارترین مرد جهانم

شاعر

دستبوس آیینه هایی ست

که روح عریان  آدمی را

به تجلی بودن می برند

و شعر

بره ای است

که بی چوپانی خداوند

قربانی اهریمنان می شود

چون نیلوفری برآب

ریشه هایم را

در خالی بی کران خاکی که نیست

می گرداندم

و دست های تو

امروز 

گلدان نداشته هایم شد

تا به بار عشق بنشینم

 باید می شکستم

تا عشق
به مسلخ تکرار نرسد
و درد
کوه شانه هایت را
به گودال ترحم
نسپارد
اینجا
نه تو بردی و نه من
تنها من باختم

رسم این پنجره ها نیست
که به روی درختان باز شوند
اینجا
عرف درختان
سکوت است
و سکونت
در انتهای شیرازه شریر آسفالت و سیمان
دلم
عجیب هوس بیابان
و بیابانی شدن می کند